17. yüzyıl başlarında Edo döneminde ortaya çıkaniarkı, dans ve pandemimi birleştiren abartılı makyaj ve kostümlerle sahnelenen klasik bir Japon tiyatro türü... Japon tiyatrosunun en önemli türleri

Kabuki,
Banraku,

Noh,

Kyogen,

17. yüzyıl başlarında Edo döneminde ortaya çıkan, şarkı, dans ve pandemimi birleştiren abartılı makyaj ve kostümlerle sahnelenen klasik bir Japon tiyatro türü.
Japon tiyatrosunun en önemli türleri Kabuki ve Bunraku' dur. Edo döneminin başlarında, Japon tiyatrosunun en önemli türlerinin doğduğu ve popülerleştiği altın çağın başlangıcıdır.

1603 yılında Izumo no Okuni adlı bir kadın dansçının, Kyoto'daki tapınaklarda abartılı danslar ve pandomim skeçleri sergilemesiyle Kabuki Tiyatrosunun doğuşu başlamıştır. Tokugawa şogunluğu döneminde şehirli halkın (chonin) kültürünün yükselmesiyle, tiyatro sadece saraylılara özgü olmaktan çıkıp halka hitap eden bir eğlence aracı haline gelmiştir.

Chikamatsu Monzaemon (1653-1724):

Japonya'nın Shakespeare'i olarak anılan Monzaemon, hem Bunraku hem de Kabuki için 100' den fazla oyun yazarak modern Japon tiyatrosunun temelini atmıştır.

Kabuki:

Tarihsel olayları, mitolojik hikayeleri ve toplumsal konuları işleyen, gösterişli kostümler, ağır makyajlar ve dramatik oyunculuk tarzıyla tanınan bir halk tiyatrosudur.
1629 yılında kadınların sahnede görülmesi yasaklandı. Bunun üzerine kadın rolleri de dahil tüm rolleri yetişkin erkekler oynamaya başladı (Onnagata). Bu durum Kabuki'nin daha stilize ve teknik odaklı bir yapıya bürünmesini sağladı.

Bunraku (Kukla Tiyatrosu):
17. yüzyılda popüler olan, "Ningyo Joruri" olarak bilinen Bunraku kukla tiyatrosudur. Bu türde kuklalar, hikayeyi anlatan (gidayu) ve müzisyenlerin (shamisen) eşliğinde, üç kişilik ustalar tarafından hareket ettirilir.

Noh: 

Tokugawa döneminde samuray sınıfının resmi sanatı olarak korunmuştur. Yavaş, stilize jestlerle oynanan, maskeli ve mistik bir tiyatrodur.

Kyogen: 

Noh oyunlarının arasında sahnelenen, daha esprili ve günlük yaşamdan kesitler sunan kısa komedi oyunlarıdır.