Yerinden yönetim ...

Ademimerkeziyet,
Fransızca: décentralisation.
Eski dilde, yerinden yönetim.
Yerinden yönetim.
Desantralizasyon.
Yadmerkezlik.
Özeksiz yönetim.
Özeksizleştirim.
Merkezi yönetimin bazı hak ve yetkilerinin yerel yönetimlerce kullanılması. 
Mer­ke­ze kar­şı bir de­re­ce­ye ka­dar ba­ğım­sız ve ge­nel hiz­met­ler­le il­gi­li bir kı­sım ka­rar­la­rı ken­di ken­di­ne ala­bil­me yet­ki­si­ne sahip yö­ne­tim sis­te­mi, ye­rin­den yö­ne­tim.

Ademimerkeziyet, kamu yönetimi ve siyasette merkezi yönetimin yetkilerinin bir kısmının yerel yönetimlere veya özerk kuruluşlara devredilmesini savunan yönetim ilkesidir (yerinden yönetim). Yasama ve yürütme yetkilerinin federal devletlerdeki gibi federe birimler veya özerk bölgeler arasında paylaştırılmasıdır. Üniter devlet yapısında bazı kamu hizmetlerinin merkezi idare dışındaki tüzel kişilikler eliyle yürütülmesidir. Belediyeler, il özel idareleri ve köyler gibi yerel yönetim birimlerinin kendi bölgeleriyle ilgili kararlar alıp uygulamasıdır.  Günümüzde demokratik katılımı artırma ve kamu hizmetlerinde etkinliği sağlama amacıyla benimsenir. Federal sistemlerde siyasi özerklikle uygulanabilir.

Adem-i merkeziyetçilik, devlet merkezinin gücünü azaltmayı ve yerel yönetimlerin yetkilerini artırmayı hedeflemektedir. Adem-i merkeziyetçilik, yerel yönetimlerin kendini çok daha iyi şekilde yönetebileceğini öne sürmektedir. Liberal ideolojinin savunmuş olduğu görüşlerin arasında yer almaktadır. Günümüzde Amerika Birleşik Devletleri, eyaletlere bölünmüş yapısı dolayısıyla Adem-i merkeziyetçiliğe benzer bir yönetim şeklini benimsemiş durumdadır.

Karadeniz bölgesindeki Küre dağlarına verilen bir başka ad ...

İsfendiyar,
Küre Dağları,
İsfendiyar Dağları,
Karadeniz bölgesindeki Küre dağlarının eski adı İsfendiyar dağları olarak bilinir.
Küre Dağları, Türkiye'nin Batı Karadeniz Bölümü' nde Bartın ile Sinop arasında uzanır. 

İsfendiyar Dağları adıyla da bilinen kıyıya paralel olarak yaklaşık 300 kilometre uzunluğundaki bu dağ silsilesinin en yüksek noktası 2.019 metre ile Yaralıgöz Dağı'dır.

Karadeniz'e paralel olarak uzanan sıradağlar Bartın, Kastamonu, Sinop ve doğu ucunda Samsun sınırlarına kadar uzanır. Yoğun orman örtüsü, derin kanyonlar (Valla ve Horma kanyonları gibi), mağaralar ve karstik oluşumlarla öne çıkar. Dağların Kastamonu ve Bartın sınırlarındaki önemli bir bölümü, 2000 yılında Küre Dağları Milli Parkı kapsamında koruma altındadır.

Batı Karadeniz Bölümü'nde kıyıdan içeri doğru paralel üç dağ sırası oluşturan dağlardan kıyıya en yakın sıra olan Küre Dağları'nın geniş sırtları üstünde yükselti, Ayancık'ın gerisinde 1.500 m'yi aşar. En yüksek doruğu Yaralıgöz Dağı'nda ise 2.019 m'yi bulur. Sinop-Bartın arasında doğu batı uzunluğu 300 km'den fazladır. Dağ silsilesinin birinci kolu Bartın ilinin Ulus ilçesinden başlayıp Azdavay ilçesine kadar sürerken, ikinci bağlantısı ise İnebolu-Erfelek arasında devam eder. Kastamonu'yu İnebolu'ya bağlayan kara yolu dağ üzerinden Çataltepe geçidiyle aşılır. Aynı zamanda dağ silsilesinin son ve üçüncü kolu Sinop'un Gerze ilçesinden Samsun'un Yakakent ve Alaçam ilçesine kadar sürer. Kıyıya doğru oldukça keskin uzanan dağ kütlesi Bafra Ovası sınırlarında sona erer.

İsfendiyar Dağları'nın (Küre Dağları) en yüksek noktası, 2.019 metre yüksekliğiyle Yaralıgöz Dağı'dır. Dağların diğer yüksek noktaları arasında 1.746 metrelik Ballıdağ, 1.282 metrelik Karakuz Dağı, 1.804 metrelik Göynük Dağı ve 1.657 metrelik Dikmen Dağı bulunmaktadır. 

Eyeri ata bağlamakta kullanılan kolan kayışı ..

Kayasa,
Kolan kayışı.
Eyerin tokaya geçirilen kayışı.
Eyer kolanının tokaya geçen kayışı.
Kulanın eyerdeki tokaya ilişecek kayışı.
Eyeri hayvana bağlamakta kullanılan kolan.
Eyeri ata bağlamakta kullanılan kolan kayışı.
Eyer kolanının tokaya geçen kayışı veya kancuk bağı.

Eyer kayışına; Kuskun denir.

Kayasa sözcüğünün halk dilinde başka anlamları:
Yara kabuğu.
Sert toprak tabakası.
Yara üzerindeki kabuk.
Deve tüyünden yapılmış urgan.
İyi mayalanmış, sert ve ince tandır ekmeği.
Mayasız hamurdan yapılmış ince saç ekmeği.
Yağmur sularının, toprak üzerinde oluşturduğu sert tabaka.

Abdülaziz'in üçüncü eşi olan Osmanlı kadını ...

Edadilkadın,
(D. 1845 - Ö. 12 Aralık 1875), 
Abdülaziz'in üçüncü eşi olan Osmanlı kadını.
32. Osmanlı Padişahı Sultan Abdülaziz'in eşlerinden biridir.
İsmi Osmanlı Türkçesinde Kalbin Zarafeti anlamına gelir. Abhaz asıllı bir aileden gelen Edadil Kadın, Abhaz Prensi Tandal Aredba Bey'in kızıdır. Küçük yaşta Osmanlı sarayına girmiş ve Sultan Abdülaziz'in ablası Adile Sultan tarafından özenle yetiştirilmiştir.

Sultan Abdülaziz tahta çıktıktan sonra, Adile Sultan tarafından kardeşine barış hediyesi olarak takdim edilmiştir. 1861 yılında Dolmabahçe Sarayı'nda evlenmişler ve kendisine "İkinci Kadın" (bazı kaynaklarda Üçüncü Kadın) unvanı verilmiştir.
Bu evlilikten 1862 yılında Şehzade Mahmud Celaleddin Efendi ve 1866 yılında Emine Sultan dünyaya gelmiştir. Kızı Emine Sultan henüz bebekken vefat etmiştir. Kardeşinin genç yaşta ölümünün ardından Edadil Kadın, 12 Aralık 1875 tarihinde 30 yaşında öldü.

Sultan Abdülaziz Han; beş hanım ile izdivaç yapmıştır. Bu hanımlarından yedi tane kızı altı tane erkek evladı olmuştur.
 
1. Evliliği: Dürr-i Nev hanım ile 1856'da Dolmabahçe sarayında yapmıştır. Sultan Aziz'in saltanatı boyunca başkadınefendi olarak ömür sürmüştür. Evlilikleri 20 yıl sürmüştür. 
2. Evliliği: Edadi hanımefendi ile 1861 yılında yapmış.
3. Evliliği: Hayran-ı dil hanımefendi ile yapmış, bu hanımefendi Kars doğumlu olmakla beraber Çerkesler'dendir.
4. Evliliği: Neşerek hanımefendi ile oldu. Asıl adı, Nesteren, Çerkeslerden Burahay kabilesi şefi Gazi İsmet Bey'in kızıdır.
5. Evliliği: Gevheri kadınefendi ile 1872 yılında olmuştur. Esma Sultan ile Şehzade Seyfeddin Efendinin anasıdır.

Osmanlı Saraylarında padişaha ait bazı eşyanın saklandığı yere verilen ad ...

Taşthane,
(Tasthan),
Farsça kökenli bir kelimedir.
Osmanlı saraylarında padişaha ait bazı eşyanın saklandığı yerdir. 
Osmanlı Saraylarında padişaha ait bazı eşyanın saklandığı yere verilen ad.
Sultanın özel eşyalarının ve mührünün korunduğu saray bölümüne verilen ad.
Osmanlı Saraylarında padişaha ait bazı eşyanın saklandığı yere verilen ad.

Taştdar:
Eski Türk İslam devletleri ve Osmanlı döneminde hükümdarın el yıkama, abdest alma ve temizlik işlerinden sorumlu olan saray görevlisi. Taşt Farsçada taşt sözcüğü leğen, büyük kap anlamına gelir. Taşthane ise leğen odası veya temizlik ve muhafaza dairesi anlamında kullanılmıştır. Hükümdarın elini yıkaması veya abdest alması için kullanılan altın, gümüş veya bakır leğenler ile ibrikler burada tutulurdu. Bu hizmeti sunan baş görevliye Taştdar (veya ibrikdar) denirdi.

Taşthane sadece bir yıkama alanı değil, aynı zamanda yüksek güvenlikli bir emanet odasıydı. Hükümdarın özel elbiseleri, mücevherleri ve devlet işlerinde kullandığı mührü burada muhafaza edilirdi. Taşthane sabit bir oda olmanın yanı sıra seyyar bir teşkilat gibi çalışırdı. Padişah veya hükümdar bir sefere ya da seyahate çıktığında, taşthane eşyaları ve görevlileri de orduyla birlikte götürülürdü. Sultanın şahsi eşyalarına, temizliğine ve mührüne doğrudan erişimleri olduğu için taşthanede çalışan görevliler (taştdarlar ve maiyetindeki hademeler), hükümdara en sadık ve en güvenilir kişiler arasından seçilirdi.

Enderun Hazinesi:
Osmanlı saraylarında padişaha ait kıymetli ve özel eşyaların saklandığı yere Enderun Hazinesi (İç Hazine) denir. Sarayın üçüncü avlusunda bulunur; padişaha ait mücevher, değerli eşya, kürk, hilat ve özel mallar burada saklanırdı. Padişahın özel odası ve zamanla kutsal emanetlerin korunduğu bölüm olarak kullanılmıştır.

Popüler Yayınlar

İzleyiciler

BULMACA ANSİKLOPEDİSİ